« Όταν θεραπεύουμε τις αναμνήσεις της ζωής μας, το παρόν φαίνεται διαφορετικό ».
-Bernardo Stamateas-
Συγγραφέας
Πώς το παρελθόν ζει μέσα μας και δημιουργεί τη ζωή μας.
Όλοι κουβαλάμε πίσω μας ένα παρελθόν με συναισθηματικές πληγές. Όσο κι αν προσπαθήσουμε να απομακρύνουμε από τη συνείδησή μας τα γεγονότα που έχουν ήδη συμβεί, όλα αυτά είναι παρόντα σε αυτό που είμαστε σήμερα και θα είμαστε αύριο. Γι ‘αυτό είναι τόσο σημαντικό να θεραπεύσουμε τις συναισθηματικές πληγές του παρελθόντος.
Με τις συναισθηματικές πληγές του παρελθόντος συμβαίνει κάτι παρόμοιο με αυτό που συμβαίνει με τις φυσικές πληγές. Αν έχουμε μια πληγή και δεν της δώσουμε την απαραίτητη φροντίδα , ώστε να επουλωθεί και να κλείσει. Θα πονάει συνεχώς και θα μας προκαλεί δυσφορία, μπορεί να ανοίξει ξανά ή ακόμα και να επιδεινωθεί.
Πολλοί πιστεύουν ότι αρκεί να ξεχάσουμε τι συνέβη, να μην το σκεφτούμε ή να μην δώσουμε σημασία. Ωστόσο, αυτό δεν επιτυγχάνεται με μια απλή απόφαση Στην πράξη,όλες οι συναισθηματικές πληγές του παρελθόντος παραμένουν ενεργές, μέσα από μια ασυνείδητη διαδικασία .
Οι συναισθηματικές πληγές του παρελθόντος επηρεάζουν την αυτοεκτίμηση μας
Μερικές φορές η αγάπη για τον εαυτό μας συνδέεται με προηγούμενες εμπειρίες. Οι διαφορετικές μορφές απόρριψης προκαλούν ταλαιπωρία, ανεξάρτητα από τις συνθήκες που μας την προκάλεσαν. Είναι κάτι που πονάει οποιοδήποτε ανθρώπινο ον.Όταν αυτή η απόρριψη είναι συστηματική, έχει συμβεί σε νεαρή ηλικία ή προέρχεται από αγαπημένες φιγούρες, γίνεται μια συναισθηματική πληγή που είναι δύσκολο να θεραπευτεί.
Η γελοιοποίηση, η υποτίμηση, η συνεχής κριτική ή η αβάσιμη ενοχή, βλάπτουν πολύ όποιον είναι το αντικείμενο τους.Έχουν επίπτωση στην αυτοεκτίμηση και μπορούν να επηρεάσουν τη ζωή και τη συμπεριφορά μας. Σε ορισμένες περιπτώσεις, δεν μπορούν ποτέ να θεραπευτούν. Ωστόσο, με την κατάλληλη προσπάθεια μέσα στην θεραπεία, μπορούμε να ξανακερδίσουμε την εμπιστοσύνη στον εαυτό μας , στην αυτοπεποίθηση και την αισιοδοξία απέναντι στη ζωή.
Οι συναισθηματικές πληγές που σχετίζονται με την αυτονομία
Οι συναισθηματικές πληγές που σχετίζονται με την αυτονομία έχουν να κάνουν με εκείνες τις καταστάσεις στις οποίες ασκείται υπερβολικός έλεγχος πάνω σε ένα άτομο . Το συνηθισμένο είναι ότι κάποιος άλλος άνθρωπος με δύναμη έχει ασκήσει έναν έλεγχο και εξουσία, βλάπτοντας έτσι την προσωπική αυτονομία.
Αυτοί οι τραυματισμοί αντιστοιχούν σε όλες αυτές τις ενέργειες που αποσκοπούν στον περιορισμό της ελευθερίας και στην ικανότητα του καθένα να αποφασίζει ελεύθερα. Εμφανίζονται όταν κάποιος διορθώνεται και τιμωρείται συχνά, για ασαφείς λόγους. Επίσης, όταν συνεχώς, πρέπει να δώσει λογαριασμό για τις ενέργειές του ακόμα και για τις σκέψεις του. Όταν αντιμετωπίζεται ως άχρηστος ή ανίκανος τότε χάνει την αποφασιστικότητα του.
Αυτού του είδους οι συναισθηματικές πληγές του παρελθόντος οδηγούν το άτομο να μην αναλαμβάνει πρωτοβουλίες. Κάνουν το άτομο υποτακτικό και παθητικό, ή εξαιρετικά επαναστατικό χωρίς προφανή λόγο.
Οι συναισθηματικές πληγές από την έλειψη αγάπης
Οι συναισθηματικές πληγές του παρελθόντος που πονάνε περισσότερο είναι εκείνες της αγάπης. Λαμβάνουν χώρα όταν οι άνθρωποι έχουν πέσει θύματα εγκατάλειψης , συναισθηματικής αποστασιοποίησης ή απομόνωσης . Εκείνοι που προκαλούν αυτό το είδος τραυματισμού είναι βασικά οι γονείς κατά την ανατροφή. Οι ίδιοι μπορεί να έχουν πέσει θύματα παρόμοιων πρακτικών και να τις επαναλαμβάνουν με τα παιδιά τους χωρίς να το γνωρίζουν πλήρως.
Τα τραύματα που σχετίζονται με την έλλειψη στοργής οδηγούν στο άτομο που αισθάνεται εξαιρετικά μόνο και ευάλωτο. Δημιουργεί την αντίληψη στο άτομο ότι δεν σημαντικό για κανέναν και ότι δεν αξίζει.
Αυτές οι πληγές της αγάπης έχουν επίσης σοβαρές συνέπειες και μας κάνουν εξαρτητικούς. Χρειάζονται την έγκριση των άλλων ή επιδιώκουν να ευχαριστήσουν τους άλλους, ακόμη και μερικές φορές χωρίς να σκέφτονται τον εαυτό τους. Βιώνουν μεταβολές στη διάθεση τους και προσαρμόζονται σε σχέση πάντα ανάλογα με τη στάση των άλλων.
Όλες αυτές οι συναισθηματικές πληγές του παρελθόντος εμποδίζουν τη ζωή. Ως εκ τούτου, είναι πολύ σημαντικό να διευθετήσουμε τους λογαριασμούς με το παρελθόν που μερικές φορές καθορίζει δυναμικά κάθε καινούργια μέρα. Ο τρόπος για να γίνει αυτό είναι μια διαδικασία προβληματισμού που οδηγεί στην ευαισθητοποίηση σχετικά με το τι συνέβη και πώς επηρεαστήκαμε.
Η αποδοχή θέτει τα θεμέλια για συναισθηματική ισορροπία
Όλοι έχουμε ακούσει ότι ο πόνος είναι μέρος της ζωής, ότι ο πόνος μας διδάσκει και ότι πρέπει να συγχωρούμε για να προχωρήσουμε. Ας πάρουμε λοιπόν την απόφαση ότι δε χρειαζόμαστε άλλο τον πόνο για να εξελιχθούμε. Δεν είναι απαραίτητο να υποφέρουμε για να μάθουμε, στην πραγματικότητα, η αυθεντική μάθηση προσφέρεται από την αληθινή ευτυχία . Είναι αυτή που θέτει τα θεμέλια μιας επαρκούς συναισθηματικής ισορροπίας και είναι αυτή που μας φέρνει σε επαφή με αυτό που είναι πραγματικά σημαντικό για εμάς. Γι ‘αυτό αξίζει να αγωνιστούμε. Από την άλλη πλευρά, η συγχώρεση είναι μια επιλογή, αλλά ποτέ δεν αποτελεί υποχρέωση.
Η σημαντικότερη συμφιλίωση που θα πρέπει να πραγματοποιήσουμε είναι με τους εαυτούς μας
Μια συναισθηματική πληγή μας μετατρέπει σε κάτι που δεν μας αρέσει: κάποιος που υποφέρει, είναι ευάλωτος, αδύναμος, γεμάτος οργή και αγανάκτηση και εξακολουθεί να είναι φυλακισμένος από την πληγή. Ας μάθουμε να θεραπεύουμε τον εαυτό μας, να συμφιλιωθούμε με το πληγωμένο μας εγώ – το τραυματισμένο μας πρόσωπο για να το ενισχύσουμε, να το προστατέψουμε και να το φροντίσουμε …
Δεν μπορούμε να ξεχνάμε ότι, παρόλο που κανείς από εμάς δεν επέλεξε τους γονείς ή την οικογένεια του, όλοι έχουμε κάθε δικαίωμα να είμαστε ευτυχισμένοι , να ζήσουμε μια αξιοπρεπή ζωή με την κατάλληλη ψυχολογική και συναισθηματική ισορροπία.
