Όταν ο πατέρας σωπαίνει
Είναι αξιοθαύμαστη η μεγάλη τρυφερότητα που οι περισσότερες γυναίκες νιώθουν για τον πατέρα τους, παρά τη φυλακή της σιωπής που περιέβαλλε τη σχέση τους. Ο θυμός και καμιά φορά η αγανάκτηση τους , γιατί ξεγελάστηκαν, αλλά υπάρχει σχεδόν πάντα, σε δεύτερο πλάνο, ο γλυκόπικρος πόνος αυτής της αγάπης που δεν μπόρεσε να εκφραστεί. Χρόνια αγάπη στη σιωπή, μια αγάπη σαν τιμωρία. Μοιάζει με την ερωτική απογοήτευση, που έμαθε κανείς να γαληνεύει με τον καιρό. Μια ερωτική απογοήτευση την οποία δεν μπορεί να αποδεχτεί, αλλά με την οποία πρέπει να ζήσει. Μια ερωτική απογοήτευση όπου η σε βάθος συνάντηση δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ. Αυτή στην οποία μένει κανείς γαντζωμένος, γιατί βαθιά μέσα του εξακολουθεί να σκέφτεται ότι τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι διαφορετικά. Και αυτή την αγάπη που θα μπορούσε να είναι διαφορετική την ψάχνει ακόμα δίπλα σε άλλους άντρες σχεδόν απεγνωσμένα.
Κανένας άντρας δεν μπορεί να υποσκελίσει αυτήν την μορφή , γιατί είναι ιδανική
Στις περιπτώσεις που ο πατέρας απουσιάζει, η επιθυμία της νέας κοπέλας για φροντίδα την αφήνει στο έλεος των ονειροπολήσεών της. Η έλλειψη του πατέρα εκφράζεται έντονα μέσα από το όνειρό της να τη διαλέξει ένας άντρας τον οποίο θα μπορέσει να κάνει ευτυχισμένο και να τον γεμίσει. Στην περίπτωση που ο πατέρας ήταν απών, η μυθική πλευρά αυτής της φαντασίωσης δεν μπορεί ποτέ να χωρέσει στα ανθρώπινα μέτρα. Η θηλυκότητα παραμένει δέσμια του ρομαντισμού : μετατρέπετε σε ζητιάνα που περιμένει το σωτήρα της, ή ακόμα μια πριγκίπισσα φυλακισμένη στον πύργο της που περιμένει τον ιππότη της. Το δίχτυ των φαντασιώσεων είναι πράγματι ικανό να βρικολακιάσει τη δύναμη της ζωής μας. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις η λίμπιντο διαχέεται σε ρομαντικά ονειροπολήματα, αντί να διοχετευτεί σ’ έναν έρωτα πραγματικό ή πιθανό.
