Το θάρρος μας βοηθά να μην πρέπει να είμαστε πάντα ο καλύτερος όλων.
Εστιαζόμαστε πλέον στο να είμαστε ανά πάσα στιγμή τόσο καλοί, όσο μας είναι δυνατόν. Αν είμαστε γενναίοι, μας είναι αδιάφορο αν οι γείτονες μας επαινέσουν για το πόσο θαυμάσιοι είμαστε. Ο ζήλος μας να είμαστε σταυροφόροι ιππότες ή μεσσίες εξαφανίζεται. Βρίσκουμε το ηθικό θάρρος να ζούμε σύμφωνα με τις αρχές μας. Βρίσκουμε την νοητική τόλμη να ακολουθούμε νέες ιδέες. Και βρίσκουμε το συναισθηματικό κουράγιο να είμαστε ειλικρινείς προς τον εαυτό μας και τους άλλους. Δεν ποθούμε πια να μας περιβάλουν με το θαυμασμό τους οι οπαδοί. Με το θάρρος του αετού μένουμε πιστοί στον εαυτό μας και ζούμε το πεπρωμένο μας με όλη μας την καρδιά. Σταδιακά εξαφανίζεται και η ανάγκη και το αίσθημα έλλειψης που θρέφει την επιθυμία για μεγαλείο.
