Ο τοίχος που χτίζουν τα μυστικά
Το τίμημα, τόσο για τα μυστικά που κρατάμε εμείς όσο και για τα μυστικά που κρατάνε από εμάς οι άλλοι, είναι μεγάλο. Όταν κρύβουμε τη πραγματικότητα από τους ανθρώπους γύρο μας , τότε ο πλούτος της ζωής χάνεται μέσα στη μοναξιά και η οικειότητα χάνεται μέσα στο φόβο- ξένοι προς τον εαυτό μας, το μόνο που καταφέρνουμε, όσο διάστημα κρυβόμαστε, είναι να συντηρούμε τον πόνο μας.
Κρατώντας μυστικά…
… διατρέχουμε τον κίνδυνο οι άλλοι να ανακαλύψουν αυτό που κρύβουμε, κι αυτοί που κατά πάσα πιθανότητα θα σπάσουν τα φράγματα που έχουμε υψώσει είναι τα κοντινά μας πρόσωπα. Για να προστατέψουμε τα απόκρυφα κομμάτια μας, κρατάμε τους δικούς μας ανθρώπους σε απόσταση. Είτε πρόκειται για το σύντροφο είτε για το παιδί μας, θα πρέπει να είμαστε ανοικτοί στα άτομα που αγαπάμε, ειδάλλως τους αποκλείουμε και τους κάνουμε κομμάτι της μοναξιάς μας. Μπορεί, με τα μυστικά μας, να προσπαθούμε να προστατέψουμε τα παιδιά από την επώδυνη ιστορία της οικογένειάς μας, όμως οι σκελετοί που αφήνουμε στην ντουλάπα θα μιλήσουν μέσα από τη σιωπή τους
Όταν οι γονείς έχουν μυστικά να κρύψουν, τα παιδιά μαθαίνουν να κάνουν πίσω χωρίς ερωτήσεις.
Όταν οι άνθρωποι που δεν φανερώνουν την αλήθεια, τότε η ζωή τους χτίζετε γύρω από ένα κέντρο πόνου. Η λαϊκή ρήση ότι «ο χρόνος κλείνει όλες τις πληγές» δεν είναι σωστή. Ο χρόνος θεραπεύει μόνο τις πληγές εκείνες που έχουν εκφραστεί στους άλλους και όχι εκείνες που έχουν απωθηθεί ή κρυφτεί. Όταν κρατάμε μυστικά, θάβουμε ένα κομμάτι του εαυτού μας σε ένα μέρος έρημο, όπου καμία ανακούφιση δεν μπορεί να το φτάσει. Έτσι, ο βαθιά ενταφιασμένος μας πόνος γίνεται ένα τέμενος, με μοναδικό επισκέπτη τον εαυτό μας.
