Η ανάγκη για επιβεβαίωση
Η ψυχολογία του καλού παιδιού στηρίζεται στη χαμηλή του αυτοεκτίμηση. Κατορθώνει να συντηρήσει μια λογική εικόνα του εαυτού του αποζητώντας στο επαγγελματικό, οικογενειακό και συναισθηματικό περιβάλλον του την αναγνώριση που χρειάζεται για να επιπλεύσει. Γι’ αυτό είναι καλός, γενναιόδωρος με το χρόνο που δίνει στους άλλους, με σταθερή διάθεση και εργατικός. Από τη στιγμή που θα στερηθεί αυτή την αναγνώριση, οι κατηγορίες προς τον εαυτό του θα παραμονεύουν. Συνοψίζοντας, αυτές οι κατηγορίες προέρχονται από δύο αρχές.
Κατ’ αρχάς, συναντάμε μέσα του τη μητέρα, που έχει γίνει μια τυραννική προσωπικότητα, απαιτώντας απ’ αυτόν όλο και περισσότερη καλοσύνη και τελειότητα. Έπειτα είναι ο αδελφός της σκιάς που εκμεταλλεύεται όλες τις στιγμές του κενού, για να κάνει το εγώ να σκοντάψει και να βυθιστεί στη μελαγχολία και στην κατάθλιψη, συνένοχος σ’ αυτή την περίπτωση της anima που δεν μπορεί να επιδείξει τα χαρίσματά της στο ερωτικό πεδίο. Η μητέρα μέσα του είναι φορέας του status και του σεβασμού των καθιερωμένων αξιών. Αντίθετα, ο αδελφός εχθρός επιθυμεί την ανατροπή της παρούσας κατάστασης και την καθιέρωση ενός νέου τρόπου ζωής. Η σύγκρουση ανάμεσα σ’ αυτές τις δύο φιγούρες βυθίζει το άτομο σε μια κατάσταση αμφιθυμίας, που με τον καιρό καταστρέφει την υγεία και τις αντιστάσεις του, για να τον οδηγήσει στην αρρώστια.
Πρέπει να τονίσουμε εδώ ότι…
… όταν το άτομο ζει μια στερημένη παιδική ηλικία λόγω οικογενειακών γεγονότων ή λόγω του χαρακτήρα των γονέων, οι πατρικές φιγούρες που θα εσωτερικεύσει θα διατηρούν συχνά την αρχαϊκή ή μυθολογική τους μορφή, εκείνη που εμφανίζεται σε όλα τα παιδικά παραμύθια. Φυσιολογικά αυτές οι μορφές εξανθρωπίζονται όσο μεγαλώνει. Αλλά, υπό την επήρεια ενός σοκ ή μιας έλλειψης, πολλά άτομα αργούν να αναπτυχθούν και κουβαλούν ακόμα μέσα τους αρχαϊκές δυνάμεις που τους αναγκάζουν να ζουν γονατιστοί σε όλη την υπόλοιπη ζωή τους.
Η σύγκρουση είναι πραγματικά βασανιστική.
Αν το εγώ περιοριστεί στην τελειοθηρία, υποκύπτοντας στις επιταγές της μητέρας μέσα του, θα αποφύγει τις φλόγες του μητρικού δράκοντα και θα αποκτήσει μια σχετική ηρεμία στη ζωή του. Αλλά αυτή η ηρεμία με τον καιρό παύει να είναι ικανοποιητική, γιατί έχει θεμελιωθεί πάνω στον τάφο ενός νεκρού παιδιού, το οποίο επανέρχεται για να στοιχειώσει τις νύχτες του ενήλικα. Αυτή η ηρεμία στερείται ζωτικότητας. Το άτομο προσπαθεί να το ξεχάσει παραδιδόμενο στις ανέσεις, στο καλό φαγητό και στις σαρκικές απολαύσεις. Το παίρνει απόφαση, όπως λένε. Μόνο το εγώ γνωρίζει ενδόμυχα πως πρόκειται για καθαρή απάτη. Αλλά αναβάλλει συνεχώς κάθε αλλαγή για αργότερα, και τελικά, αν και δεν είναι τόσο δυστυχισμένο, δεν είναι ούτε και τόσο ευτυχισμένο!
