“Η συνάντηση δύο προσωπικοτήτων είναι σαν την επαφή δύο χημικών ουσιών: αν υπάρξει κάποια αντίδραση και οι δύο μεταμορφώνονται.”
Καρλ Γκούσταβ Γιουνγκ
Ελβετός ιατρός και ψυχολόγος
Ζούμε σε μια εποχή που η συναισθηματική απομόνωση και οι δυσλειτουργικές σχέσεις αυξάνονται κάθε μέρα και περισσότερο. Η αναζήτηση της αγάπης είναι πολύ σημαντική για όλους. Παρά το ότι γνωρίζουμε ότι η αγάπη, βρίσκεται μέσα μας, την αναζητάμε έξω από τον εαυτό μας. Αρσενικό και θηλυκό είναι δύο άκρα διαφοροποιημένα, αλλά συνδεδεμένα μεταξύ τους, που οριοθετούν τη δυνατότητα να υπάρξουμε. Ενώ το γεγονός ότι ο ένας αποτελεί βασικό στοιχείο για τον άλλο, προσδίδει νόημα στη ζωή. Άντρας και γυναίκα συναντιούνται αναπτύσσουν δεσμούς και σχέσεις παντρεύονται κάνουν παιδιά συγκροτούν αυτό που ονομάζεται ζεύγος, αλλά στην πραγματικότητα είναι δυάδα. Αφού για τη δυάδα δεν απαιτούνται αυθεντικά πηγαία αισθήματα και επιθυμία για δόσιμο χωρίς προσδοκία ανταλλάγματος. Το ζεύγος είναι μοίρασμα ζωής ιδεών, αξιών και επιθυμία για κοινή πορεία στο δρόμο της ζωής.
Στη βάση της εμπειρίας των ανθρώπινων σχέσεων βρίσκονται τρεις θεμελιώδεις αλήθειες:
• Η ανάγκη μας να αγαπάμε μια άλλη ψυχή, είναι μέρος του πνευματικού μας ταξιδιού και της εσωτερικής μας αναζήτησης για την ολότητα.
• Οι ενήλικες σχέσεις μας, φέρουν το σημάδι της πρώτης σχέσης μας με τους γονείς.
• Μια πληγωμένη καρδιά είναι ένα ιερό ξεκίνημα με ευκαιρίες για την ανάπτυξη της ψυχής.
Ο Carl Jung πίστευε ότι η επιτυχία ενός γάμου, έχει σχέση με τις εμπειρίες από την παιδική ηλικία, τις σχέσεις με τη μητέρα / πατέρα, τα στάδια της ζωής και τα αρχέτυπα, anima / animus.
Τι είναι ο Εσωτερικός Γάμος;
Βασικά, ο εσωτερικός γάμος αφορά την εξισορρόπηση, του αρσενικού και του θηλυκού μέσα μας. Ο Carl Jung πίστευε ότι κάθε άνθρωπος έχει αρσενικές και θηλυκές ποιότητες και αυτό που κάθε άτομο αναζητά (είτε συνειδητά είτε ασυνείδητα) είναι η ισορροπία μεταξύ αυτών των δύο ενεργειών. Ώστε να πετύχει την ολοκλήρωση και την πληρότητα. Από αυτή την άποψη, η εξωτερική ένωση με έναν σύντροφο είναι απλώς μια αντανάκλαση της ανάγκης μας για εσωτερική ισορροπία. Ή, για να το θέσουμε με άλλο τρόπο, η προσπάθεια για την αναζήτηση της αγάπης, είναι απλώς η εξωτερική εκδήλωση της καθολικής προσπάθειας για ολότητα και ένωση εσωτερικά. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο, για τόσους πολλούς από εμάς, η επιθυμία να αγαπάμε κάποιον και να έχουμε έναν σύντροφο είναι τόσο ισχυρή.
Η αναζήτηση της εσωτερικής ολότητας γενικά εκφράζεται στις σχέσεις μας. Μας έλκει η υπερβατική ποιότητα της αγάπης.
«Όταν δύο ψυχές βρουν η μια την άλλη, υπάρχει μεταξύ τους μια ένωση που αρχίζει στη γη και συνεχίζει για πάντα στον ουρανό»
Victor Hugo
Από ψυχολογική άποψη, ο εσωτερικός γάμος συμπεριλαμβάνει την έννοια της εξατομίκευσης. Ο Jung πρότεινε ότι η κίνηση προς την πληρότητα είναι εγγενής στην ψυχή και είναι μια διαδικασία σταδιακής εξέλιξης. Η εξατομίκευση είναι μια φυσική διαδικασία – μια εσωτερική ένωση που ουσιαστικά είναι απαραίτητη για την πνευματική ευημερία κάθε ατόμου.
«Αν θέλετε να προχωρήσετε στο μονοπάτι και να ανεβείτε στα μέρη που έχετε λαχταρήσει, το σημαντικό είναι να μην σκεφτείτε πολύ, αλλά να αγαπάτε πολύ, και να κάνετε ό, τι καλύτερο, σας κάνει να αγαπάτε »
Αγία Τερέζα της Avila
Η πνευματική ανάπτυξη μέσα από μια συντροφική σχέση
Η αγάπη και η σχέση είναι θεμελιώδης για την πνευματική μας ανάπτυξη. Η συνειδητότητα στη σχέση με μια άλλη ύπαρξη μας ανοίγει στην ένωση και την ολότητα που δεν είναι δυνατόν με οποιονδήποτε άλλο τρόπο. Μόνο μέσα από τη συνεχή χαλάρωση των διαφορών, μαθαίνουμε να αντιμετωπίζουμε την διαφορετικότητα μέσα μας. Μέσα από αυτή την αποδοχή κινούμαστε προς την εσωτερική ολότητα. Η ίδια αρχή ισχύει για όλες τις εσωτερικές διαδικασίες. Ο Jung αναφέρθηκε σε αυτό όταν ισχυρίστηκε ότι το θεμελιώδες για την εξατομίκευση είναι η δέσμευση με κάποιον άλλο. Στην τελετή του γάμου, η λήψη όρκων είναι μια συμβολική πράξη, η οποία ξεπερνά το άτομο. Ο Jung γράφει για την αναγκαιότητα αυτής της δέσμευσης, ότι είναι ένα βήμα προς την εσωτερική ένωση.
Η ένωση -ολότητα είναι ένας συνδυασμός του Εγώ(συνειδητού) και του Θεού(ασυνείδητο- εαυτός) και αυτοί εμφανίζονται ως μέρη μιας υπερβατικής ενότητας της οποίας η φύση μπορεί να ληφθεί μόνο συμβολικά. Όπως στα σύμβολα του τριαντάφυλλου, του κυκλικού τροχού ή του γάμου του ήλιου και της σελήνης.
Ψάχνουμε για το «άλλο μας μισό» όπως το ονομάζει ο Πλάτωνας, είτε αυτό που θα μας ολοκληρώσει και θα μας οδηγήσει στο θεϊκό μυστήριο. Η έμφυτη αίσθηση του ανήκειν και της απώλειας είναι αρχετυπική και πρωτόγονη. Η θεμελιώδης φύση των μεγάλων μύθων, είναι για τον αγώνα να επιστρέψουμε σε μια κατάσταση ενότητας. Είτε αυτή η λαχτάρα εκφράζεται μέσω των διαφόρων θρησκειών, πνευματικών παραδόσεων. Είτε απλά στην καθημερινή ζωή, μας οδηγούν όλα στον ίδιο τόπο, την επιθυμία να επιστρέψουμε σπίτι.
Η αγάπη είναι και ανθρώπινη και θεία
Η αναζήτηση της αγάπης είναι αρχετυπική, αιώνια και καθολική. Το ταξίδι του ήρωα, αποτυπώνεται αρχετυπικά σε κάθε έναν από εμάς. Όλοι έχουμε έναν εσωτερικό ήρωα ή ηρωίδα. Πάντα στο ταξίδι του ο ήρωας καταλήγει σε πνευματική ολοκλήρωση και εσωτερική ολότητα. Η αναζήτηση της αγάπης είναι, το πιο σημαντικό για την πνευματικότητα. Λόγω της υπερβατικής φύσης της,μπορεί να μας οδηγήσει κατευθείαν στο Θείο. Και μερικές φορές μέσω της αγάπης (και ίσως και της απώλειας) ενός άλλου ανθρώπου, στρεφόμαστε σε μια πνευματική αναζήτηση έτσι ώστε οι ερωτικές μας σχέσεις να γίνουν ένα μέρος του πνευματικού μας ταξιδιού για να φτάσουμε στα εσωτερικά βάθη της ψυχής μας. Εν ολίγοις, καθώς ψάχνουμε προς τα έξω για το πρόσωπο που πιστεύουμε ότι θα μας «ολοκληρώσει», ψάχνουμε ταυτόχρονα προς τα μέσα για μια αίσθηση ολότητας. Όλες οι σχέσεις είναι πνευματικές μυήσεις, που ενδυναμώνουν την ψυχή. Μπορούμε να επιλέξουμε είτε να εμπλακούμε είτε όχι.
Ο Διαχωρισμός από την ψυχή
Σήμερα, όμως, βιώνουμε την αίσθηση απώλειας της ψυχής, για την οποία ο Jung μίλησε τον περασμένο αιώνα. Έχουμε την τάση να θεραπεύσουμε την πνευματικότητα μας. Αν και η αγάπη είναι ένα ανθρώπινο και θεϊκό πάθος, που όλοι αναζητάμε από τη φύση μας, έχουμε τείνει να χωρίσουμε τις δύο πτυχές μέσα μας, εμποδίζοντας έτσι την ικανότητά μας, να λαμβάνουμε αγάπη.
Η κατανομή μεταξύ της ανθρώπινης και της θεϊκής αγάπης είναι υπεύθυνη για πολλές από τις δυσκολίες μας, με την αγάπη. Όταν είμαστε διαχωρισμένοι εσωτερικά, υποφέρουμε από απώλεια ψυχής, και αυτό συχνά εκφράζεται ως απώλεια πίστης στον εαυτό μας.
Πράγματι, είναι η γενική μας αίσθηση κατακερματισμού, που παράγει τόσο την αναζήτηση της αγάπης, όσο και την αδυναμία μας να τη δεχτούμε. Η αγάπη και η αναζήτηση για αυτό είναι το πώς αγγίζουμε το θεϊκό μέσα στον εαυτό μας και παρόλο που έχουμε διαχωριστεί, επιθυμούμε την επανένωση και τη θεραπεία.
Αγάπη και Θεραπεία
Η αγάπη μας προσφέρει την ευκαιρία να θεραπεύσουμε μια απώλεια σύνδεσης με την ψυχή μας και την εσωτερική μας ζωή. Οι οικείες σχέσεις αγάπης, μας προσφέρουν μια μοναδική ευκαιρία να θεραπεύσουμε τις πληγές της παιδικής μας ηλικίας και να ξεπεράσουμε τα τραύματα του παρελθόντος. Μερικοί άνθρωποι πιστεύουν ότι μπορούν να κάνουν την εσωτερική εργασία και επιδιώκουν να αποσυρθούν από τις σχέσεις με τους άλλους. Όμως στην ουσία μια σχέση δέσμευσης με κάποιο άλλο άτομο, μας βοηθάει περισσότερο να συνειδητοποιήσουμε και να θεραπεύσουμε τις πληγές της ψυχής.
Η αγάπη ενός άλλου ατόμου μπορεί να ανοίξει τις καρδιές μας και να μας κάνει να βιώσουμε συμπόνια. Ωστόσο, λόγω της έμφυτης αίσθησης του διαχωρισμού, η αγάπη παραμένει στην αβεβαιότητα. Φανταζόμαστε ότι έξω από μας, εκεί έξω στον κόσμο, ίσως να αγαπήσουμε και να αγαπηθούμε. Όμως η σχέση μας με την αγάπη εσωτερικά, προβάλλεται στη σχέση με την αγάπη εξωτερικά.
