Σύμφωνα με τον Καρλ Γιουνγκ...
Δεν μπορούμε να κατατάξουμε τους άντρες καταπιεστές ή τις γυναίκες σε καταπιεσμένες. Η κοινωνική και ιδεολογική καταπίεση που ασκεί ο άντρας βρίσκει το αντιστάθμισμά της στο συναισθηματικό και προσωπικό πεδίο, όπου μερικές γυναίκες καταλήγουν να ασκούν μια μορφή δικτατορίας. Καθώς είναι συνηθισμένες να θεωρούν τον εαυτό τους θύμα, δεν αντιλαμβάνονται την καταπίεση που οι ίδιες ασκούν.
Ως προς αυτό, ο Γιουνγκ τόνισε πολλές φορές ότι το αντίθετο της αγάπης δεν είναι το μίσος, αλλά η εξουσία. Όταν δεν αγαπάμε πια ή όταν δεν αισθανόμαστε ότι μας αγαπάνε, περνάμε στη συμπλοκή. Αυτή η παρατήρηση έχει ιδιαίτερη σημασία στην περίπτωση του ζευγαριού. Καθώς η αγάπη φθίνει, αντικαθίσταται από ένα είδος πολέμου φθοράς. Αυτό είναι κάτι που πραγματικά ισχύει για τη γυναίκα που έχει απογοητευτεί από τη σχέση με το σύντροφό της.
Μια μυστική διαμαρτυρία υψώνεται μέσα της. Στην περίπτωση αυτή, η φωνή του animus(της αρσενικής πλευράς της) που βρίσκεται αιχμάλωτη ενός αρνητικού πατρικού συμπλέγματος. Ο Γιουνγκ βλέπει επίσης μέσα στη διαμόρφωση μιας τέτοιας εξουσιαστικής συμπεριφοράς την επίδραση ενός αρνητικού μητρικού συνδρόμου. Υποστηρίζει πως μια τέτοια γυναίκα είχε κακή σχέση με τη μητέρα της και πως κατά συνέπεια δεν καταφέρνει να ταυτιστεί με τις παραδοσιακές γυναικείες συμπεριφορές και θέσεις. Επιθυμεί να ζήσει σ’ έναν κόσμο ξεκάθαρο, απαλλαγμένο από τα σκοτάδια του μητρικού κόσμου. Αν βρει ένα σύντροφο που μπορεί να δεχτεί τη δύναμη και την ιδιαιτερότητα του πνεύματός της, ο animus της ολοκληρώνεται. Αλλιώς βυθίζεται στη μελαγχολία και καταλαμβάνεται από έναν animus που κάνει τα πάντα για να τσακίσει τη δύναμή του άντρα.
