Τα παιδιά έρχονται σ’ έναν κόσμο απόλυτης ενότητας.
Για πολύ καιρό θα αντιστέκονται με όλες του τις δυνάμεις στην αντίληψη της πραγματικότητας των άλλων. Κάτι τέτοιο θα μείωνε τη φαντασίωση της παντοδυναμίας του. Τα παιδιά γεννιούνται βασιλιάδες και θεωρούν τον εαυτό τους το κέντρο του κόσμου.αυτοεκτίμηση ψυχοθεραπεία
Είναι μάλιστα πολύ σημαντικό να είναι έτσι τα πράγματα. Για μερικούς μήνες το άτομο πρέπει να αισθάνεται ότι είναι το κέντρο της ζωής, που σφύζει γύρω του. Γιατί η αγάπη που δέχεται από τα πρώτα λεπτά της ύπαρξής του προσφέρει μια βάση ασφάλειας στο παιδί. Πάνω στην οποία μπορεί να θεμελιωθεί το συναίσθημα της δικής του αξίας.
Σιγά σιγά, ωστόσο, πρέπει να δεχτεί ότι δεν είναι το κέντρο του κόσμου. Αντιλαμβάνεται ότι οι γονείς του έχουν ενδιαφέροντα διαφορετικά από τα δικά του και ότι οι άλλοι δεν εξελίσσονται αναγκαστικά σε σχέση μ’ αυτό.
Τα δύσκολα ερωτήματα είναι τότε τα εξής:
- Με ποιο τρόπο οι γονείς μπορούν να επιτρέψουν στο παιδί να περάσει από τη φανταστική παντοδυναμία του σε μια πιο ακριβή αντίληψη της πραγματικότητας;
- Πώς να το βοηθήσουν να αναπτύξει υγιή αυτοεκτίμηση και εμπιστοσύνη στην προσωπική του δύναμη;
- Γιατί η αξία που προσδίδουμε στον εαυτό μας είναι το αποτέλεσμα ενός συμβιβασμού ανάμεσα στην ανάγκη παντοδυναμίας μας και στα όρια που επιβάλλει η πραγματικότητα.αυτοεκτίμηση ψυχοθεραπεία
- Πώς μπορεί να διατηρήσει κάποιος την αίσθηση της προσωπικής του δύναμης, ακόμη κι αν αυτή έγινε πια σχετική για πάντα;
Θεωρητικά, το ξέρουμε πολύ καλά. Από τη μια, οι γονείς μπορούν να θέσουν τα αναγκαία όρια στο αίσθημα παντοδυναμίας του παιδιου. Χωρίς να υποβάλουν σε δοκιμασία τη σιγουριά του. Μέσα από μικρές απογοητεύσεις, τις οποίες μπορεί να δεχτεί χωρίς να νιώσει απογοητευμένο ή ότι το έχουν απορρίψει εντελώς’. Από την άλλη,είναι καλό να εγκαταλείπουν σιγά σιγά τη δική τους παντοδυναμία ως γονείς και να δείχνουν όλο και περισσότερη εμπιστοσύνη στο παιδί. Είναι μάλιστα επιθυμητό να αφήνουν να φαίνεται βαθμιαία η δική τους ανθρώπινη αδυναμία.
Δυστυχώς, στη ζωή τα πράγματα συμβαίνουν σπάνια όπως θα το επιθυμούσαμε
Είναι φοβερό να διαπιστώνουμε πόσο πολύ μπορεί να μας λείπει η αγάπη προς τον εαυτό μας. Μερικά άτομα που έζησαν στερήσεις υπερβολικά έντονες ή ακόμη και τραυματικές από την πρώτη παιδική τους ηλικία. Λόγω αντίξοων συνθηκών ή γιατί είχαν γονείς που δεν ήξεραν ν’ αγαπάνε. Θα αντιδράσουν προσπαθώντας να επιβάλουν το νόμο τους πάση θυσία, με σκοπό ν’ αποδείξουν ότι αξίζουν κάτι. Δε ζουν στον κόσμο της αγάπης, ζουν στον κόσμο της εξουσίας. Είναι εξάλλου εκπληκτικό να διαπιστώνουμε σε πόσο μεγάλο βαθμό η έλλειψη αγάπης μετατρέπεται σχεδόν πάντα σε επιθυμία για εξουσία.
Είναι επίσης πιθανό, αντιδρώντας στα παιδικά τραύματα, να καταρρεύσουμε, αντί να επιζητούμε δύναμη και εξουσία.
Όταν το περιβάλλον μας δεν μπόρεσε να εκτιμήσει ή να δεχτεί ένα μέρος της προσωπικότητάς μας. Όταν ταπεινωτικά πειράγματα τόνισαν τα εμφανή μας ελαττώματα, μια σωματική δυσμορφία ή μια πνευματική ανεπάρκεια μας. Είναι συχνά δύσκολο να αγαπήσουμε αυτές τις πλευρές του εαυτού μας. Εξακολουθούμε να τα υποτιμάμε κι εμείς οι ίδιοι και ζούμε συνεχώς με το φόβο μήπως μας απορρίψουν. Λόγω αυτών των πραγματικών ή φανταστικών μειονεκτημάτων. Δημιουργείται τότε ένα σύμπλεγμα κατωτερότητας στο άτομο, κατεξοχήν σημάδι έλλειψης αυτοεκτίμησης.
Το σημαντικό είναι να συνδεθεί κανείς με την πηγή της ζωής, που είναι η αγάπη.
Διάφορα γεγονότα που μπορεί να παρεμβληθούν είναι δυνατό να οδηγήσουν το άτομο να καταφύγει σ’ ένα απατηλό αίσθημα ανωτερότητας ή στην ντροπή. Στην πραγματικότητα, τα όρια ανάμεσα στην παντοδυναμία και στην κατάθλιψη είναι συχνά ασαφή. Όμως, όσο το άτομο ασκεί τα χαρίσματά του και τολμά να είναι ο εαυτός του, όσο δέχεται αποδοχή και αγάπη, τόσο υπάρχει μέσα του μια ισορροπία και μια σιγουριά.
