Έρχεται μια στιγμή που ο ένας βλέπει τον άλλον για πρώτη φορά
Η οικειότητα λοιπόν είναι σπάνιες στιγμές της ανθρώπινης επαφής που γεννούν συναισθήματα τρυφερότητας, συμπάθειας και αγάπης. Προϋποθέτει αληθινό ενδιαφέρον. Οι άνθρωποι μπορεί να ζουν ή να δουλεύουν μαζί για χρόνια ολόκληρα και ποτέ να μη «βλέπουν» ή να «ακούν» τον άλλον πραγματικά. Κι ωστόσο έρχεται μια στιγμή που ο ένας βλέπει τον άλλον για πρώτη φορά – βλέπει το χρώμα του άλλου, τις εκφράσεις του, ‘ τα διάφορα σχήματά του, τις κινήσεις και τις διαφορές του. Μπορεί ν’ ακούει και για πρώτη φορά τον άλλον – να ακούει όλα τα μηνύματά του, προφορικά και μη συναισθηματικά ή πρακτικά
Στη σύγχρονη ζωή η οικειότητα έχει γίνει σπάνιο πράγμα.
Η αίσθηση της οικειότητας μπορεί να ξεπηδήσει στη μέση ενός πλήθους ή σε μια παλιά φιλία, στη δουλειά ή σε μια σχέση γάμου. Στη σύγχρονη ζωή η οικειότητα έχει γίνει σπάνιο πράγμα. Οι άνθρωποι που νιώθουν στριμωγμένοι ζητούν συχνά «ψυχολογικό» χώρο και αποστάσεις. Έτσι αποσύρονται ή καταφεύγουν στην τελετουργική ζωή χρησιμοποιώντας την τεχνική του «κρατήματος των αποστάσεων». Ακόμα κι όταν είναι στριμωγμένοι σ’ ένα γεμάτο ασανσέρ ή σ’ ένα τρένο, μένουν απόμακροι και κάνουν πως δε βλέπουν ο ένας τον άλλον.
Σε μια στενή σχέση οι άνθρωποι είναι ευάλωτοι
Η οικειότητα πολλές φορές τρομάζει, γιατί περιέχει κινδύνους. Σε μια στενή σχέση οι άνθρωποι είναι ευάλωτοι και πολλές φορές φαίνεται πιο εύκολο να περνάς τον καιρό σου παίζοντας παιχνίδια παρά να διακινδυνεύεις συναισθήματα αγάπης ή απόρριψης.Αν η ικανότητα για οικειότητα έχει καταπιεστεί, μπορεί να αναπτυχθεί. Ενεργοποιώντας και δυναμώνοντας την Ενήλικη κατάσταση του εγώ οι άνθρωποι μπορούν ν’ αλλάξουν όποια και να είναι τα πρώτα βιώματά τους. Η ανάπτυξη της ικανότητας για οικειότητα είναι ένας από τους κυριότερους στόχους της προσωπικής θεραπείας και ένα από τα γνωρίσματα του αυτόνομου ατόμου.
