Η θλίψη έχει τις ρίζες της στη δικιά μας ζωή;
Η θλίψη που πολλές φορές βιώνουμε «από το πουθενά», ίσως να μην έχει τις ρίζες της στη δική μας ζωή αλλά στη ζωή των γονιών μας· ίσως είναι δύσκολο να διακρίνει κανείς τη δυστυχία που προέρχεται από το παρελθόν, από εκείνη που προκαλούν τα γεγονότα του παρόντος. Πολλές φορές, εσφαλμένα, αποδίδουμε στους συντρόφους μας ή στις περιστάσεις την ευθύνη για συναισθήματα που, ουσιαστικά, πηγάζουν από γεγονότα της παιδικής μας ηλικίας, γεγονότα που άλλοτε θυμόμαστε και άλλοτε έχουμε ξεχάσει. Οι γονείς που κλειδώνουν μέσα τους τα συναισθήματά τους, ταυτόχρονα αφήνουν τα παιδιά τους κλειδωμένα απ’ έξω.
Το παιδί παρέχει άσυλο στα συναισθήματα εκείνα που αποφεύγει ο γονιός του
Αυτό έχει ως συνέπεια τα παιδιά να μένουν με συναισθήματα που δεν μπορούν να κατανοήσουν και να ερμηνεύσουν και απέναντι στα οποία δεν μπορούν να αντιδράσουν. Μέσα από την αμεσότητα του παιδικού κόσμου, τα συναισθήματα που απορροφώνται από τους γονείς, γίνονται ανενδοίαστα αποδεκτά, περνούν γρήγορα στη λήθη και θάβονται, για να επιστρέψουν αργότερα, εκτός χρόνου, εκτός τόπου και εκτός πλαισίου. Είναι δύσκολο να αναγνωρίσουμε και να εκφράσουμε τα συναισθήματα που έρχονται «από το πουθενά», και ακόμη δυσκολότερο να τα διευθετήσουμε. Έως ότου όμως μάθουμε το νόημα των συναισθημάτων μας, αυτά θα έχουν φέρει ήδη τον όλεθρο στη ζωή μας.
Όταν δεν αναγνωρίζουμε την προέλευση ενός συναισθήματος
Τότε, παραπαίουμε στη ζωή σαν τυφλοί και χαμένοι και πειραματιζόμαστε με ανεπιτυχή θεραπευτικά εγχειρήματα που μπορούν να κρατήσουν δεκαετίες ολόκληρες: αναζητάμε την ευτυχία στο αλκοόλ, σε πάρτι και σε στιγμιαίες απολαύσεις. Μετακομίζουμε σε νέους τόπους για να αφήσουμε πίσω τα συναισθήματα μας, χωρίς να κάνουμε τις απαιτούμενες παύσεις για να τα νιώσουμε, δίνουμε τέλος σε σχέσεις και ξεκινάμε καινούριες. Πολλές σχέσεις διαλύονται όταν μεταφράζουμε τα δικά μας συναισθήματα δυστυχίας από το παρελθόν σε ελαττώματα του συντρόφου μας. Εάν κατανοήσουμε την προέλευση των συναισθημάτων μας, τότε μπορούμε να τους δώσουμε και την ανάλογη έκφραση. Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε την αγωνία που έχουμε απορροφήσει από τους γονείς μας ως επιπλέον πληροφορίες στην προσπάθειά μας να αξιολογήσουμε τους κινδύνους μιας κατάστασης. Επιπλέον, οι άνθρωποι που αγαπάμε, όταν σταματήσουμε να τους θεωρούμε υπαίτιους, μπορούν να γίνουν αυτόπτες μάρτυρες της δικής μας εμπειρίας και να συμπαρασταθούν στα επώδυνα συναισθήματά μας.
