Στην εφηβεία…
Ως έφηβοι, έχουμε την ευλογία και την κατάρα μιας χειμαρρώδους ενέργειας, που σπάνια μπορεί να αναχαιτιστεί. Αυτό το ξέσπασμα ενέργειας μας βοηθά να προχωρήσουμε στην ενηλικίωσή μας, να αναπτυχθούμε πέρα από την εξάρτησή μας στην οικογένεια, πέρα από τους περιορισμούς των γονιών μας και τη συσσώρευση των τραυμάτων που έχουν ίσως καθορίσει την ιστορία της οικογένειάς μας.
Το έργο της εφηβείας μας είναι να ανακαλύψου με τα πράγματα εκείνα που μας κάνουν ευτυχισμένους. Στην εφηβεία μας δοκιμάζουμε διάφορα «νούμερα» συμπεριφοράς, δοκιμές που συνεπάγονται μια σειρά από μπερδεμένες και επιτακτικές αλλαγές στη συμπεριφορά μας.
Στην εφηβεία μας εναντιωνόμαστε στους γονεϊκούς περιορισμούς, σαν να εξαρτιέται η ζωή μας απ’ αυτό. Κόβοντας τον ομφάλιο λώρο που μας δένει με τους γονείς μας, αρχίζουμε να αυτοπροσδιοριζόμαστε ως ενήλικοι. Μολονότι μπορεί να μας απορροφούν διάφορα εξωσχολικά ενδιαφέροντα και φίλοι, αντί οι ευθύνες και οι σχολικές μας εργασίες, στην πραγματικότητα το έργο με το οποίο ασχολούμαστε είναι αρκετά σοβαρό.
«Εκδραμάτιση»
Η «εκδραμάτιση» που κάνουν οι έφηβοι είναι η εξερεύνηση των παιδιών που αναζητάνε ένα δρόμο πέρα από τα όρια των γονιών τους. Ο εφηβικός πειραματισμός προσφέρει μια σημαντική ευκαιρία για τη θεραπεία των συναισθηματικών τραυμάτων που οι γονείς μεταβιβάζουν στα παιδιά τους. Ως έφηβοι, ξεπερνάμε τους περιορισμούς των γονιών μας, εξερευνώντας το ανεξερεύνητο. Δεν μπορούμε να αποδεχτούμε τις αποφάσεις των γονιών ή τις πεποιθήσεις τους χωρίς αμφισβήτηση: εάν δε μάθουμε να κρίνουμε από μόνοι μας, θα μείνουμε περικυκλωμένοι από τους φόβους των γονιών μας και θα αναπαράγουμε τις λύσεις και τις αποτυχίες τους παρά τις ελπίδες μας για κάτι καλύτερο.
