Μπορούμε να αναζητήσουμε τις ρίζες της θεραπευτικής αυτής τεχνικής σε αρχαίες προγονικές παραδόσεις;
Η ελληνική μυθολογία έχει μια μεγάλη σύνδεση με την συστημική- φαινομενολογική προσέγγιση. Μέσα από αναπαραστάσεις μύθων και αρχετύπων βλέπουμε τις κρυμμένες τάξεις τις ανθρώπινης ύπαρξης. Αποκρυπτογραφούν τη συλλογική ψυχή και φέρνουν στο φως συστημικές λύσεις για όλους. Αυτό που προηγουμένως εμφανιζόταν ως αναπόφευκτο πεπρωμένο, όπως συχνά στις αρχαίες τραγωδίες, μπορεί να απελευθερωθεί από την κατάρα της επανάληψης που ορίζει η εμπλοκή και να μετατραπεί σε κάτι καλό. Αυτό βασίζεται σε μια σύγκρουση δύο συνειδήσεων.
Η προσωπική συνείδηση που ωθεί τον ήρωα να κάνει αυτό που θεωρεί σωστό και νιώθει δικαιωμένος, αγαθός. Τη συστημική συνείδηση που επιδρά πέρα από την αντίληψη του και τον ωθεί να εκδικηθεί ή δικαιώσει και να εξιλεώσει τους προγόνους του θυσιάζοντας τη ζωή του. Και μια τρίτη, τη συνείδηση του μεγάλου Όλου. Η τρίτη αυτή συνείδηση χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια, ίσως και μια πνευματική προσπάθεια. Μας τραβάει από τις επιταγές της οικογένειας, της θρησκείας, του πολιτισμού, της προσωπικής μας ταυτότητας.
Τελετουργικές διαδικασίες που θεραπεύουν
Τελετουργικές διαδικασίες που θεραπεύουν, αναδύονται μέσα από την αγάπη και εκτελούνται στην υπηρεσία της αγάπης. Εμπεριέχουν κίνηση και αν εκτελεστούν σωστά προσφέρουν αλλαγή στη συστημική δυναμική. Μπορούν να αλλάξουν τις εσωτερικές εικόνες, οι οποίες οργανώνουν τον τρόπο που βιώνει ο πελάτης τον κόσμο του.
