Οι κακές σχέσεις που διαιωνίζονται ...
Οι κακές σχέσεις που διαιωνίζονται μεταξύ ενός γονιού και του ενήλικου παιδιού του, κατατρύχουν τις σκέψεις του ενός για τον άλλο. Τόσο βιολογικά όσο και συναισθηματικά, η σχέση γονιοϋ – παιδιού φορτίζεται τόσο έντονα, ώστε κανείς από τους δύο να μην μπορεί να γαληνέψει. Η κάθε απόρριψη μεταξύ παιδιού και γονιού είναι ένας μικρός θάνατος της αγάπης που κάποτε έδινε πληρότητα στη ζωή και των δύο. Μέσα στο θυμό, στις κατηγορίες και στους φαρισαϊσμούς τους υπάρχει πάντα η ελπίδα για τη λύση τής μεταξύ τους σύγκρουσης, η ελπίδα να έλθει ο άλλος στα συγκαλά του. Όταν μένουν και οι δύο ακλόνητοι μέχρι ο άλλος να παραδεχτεί το λάθος του,οι συνεχείς μεταξύ τους εχθρότητες μαρτυρούν την ασχήμια και των δύο· και μέσα στη σιωπή των ψυχών τους, στον τόπο εκείνο όπου η εχθρότητα αρνείται να κοιτάξει, νιώθει ο καθένας τη δική του βασανιστική αποτυχία να αγαπήσει σωστά.
Όταν είναι εγκλωβισμένοι σ’ αυτή την αντιπαλότητα, τόσο ο γονιός όσο και το παιδί παροχετεύουν πολύτιμη ενέργεια σε ένα μάταιο αγώνα εναντίον ενός βιολογικού τους συμμάχου. Έτσι, όσο η σχέση τους παραμένει μια σχέση σύγκρουσης, ούτε ο γονιός ούτε το παιδί θα μπορέσουν να ζήσουν αξιοποιώντας όλη τη φυσική τους δύναμη. Το καρμικό δίκαιο που ανταποδίδουν τα πληγωμένα παιδιά στους γονείς που τα πλήγωσαν, το μόνο που καταφέρνει είναι να παρατείνει τον κύκλο ζωής του πόνου. Η κυκλική πορεία συνεχίζει ακατάπαυστα, έως ότου ένας από τους δύο σταματήσει να αντεκδικείται.
Τα πληγωμένα ενήλικα παιδιά
Τα πληγωμένα ενήλικα παιδιά αποκτούν τον έλεγχο της δικής τους ζωής και φροντίζουν για τη δική τους θεραπεία, επίσης, καταστέλλοντας τις εκφράσεις συναισθημάτων που πληγώνουν έντονα τους άλλους.Τα ενήλικα παιδιά που έχουν πληγωθεί από τους γονείς τους, πράττουν σωστά όταν εκφράζουν τον πόνο τους σε φίλους και αγαπητά πρόσωπα, παίρνοντας τη συμπαράσταση που χρειάζονται από τις δικές τους πηγές, αντί να αντιδρούν ανακλαστικά στους γονείς, οι οποίοι επιμένουν στα παλιά και επώδυνα μοντέλα συμπεριφοράς.
Οι άκαμπτοι γονείς πολύ δύσκολα αλλάζουν και, όσοι είναι εύκαμπτοι, έχουν ήδη κάνει ό,τι καλύτερο μπορούν. Όταν τα παιδιά μεγαλώσουν, οι γονείς νιώθουν ότι έχουν ήδη δώσει και παλέψει αρκετά και είναι έτοιμοι να ανακτήσουν τη ζωή που παραμέρισαν για να τα αναθρέψουν. Για να συνεχίσουν να αναπτύσσονται και, κατά συνέπεια, να αγαπούν, θα πρέπει να αντιμετωπίσουν τη δική τους στασιμότητα έπειτα από τόσο πολλά χρόνια μέσα στην ίδια ρουτίνα. Η συναισθηματική ανάπτυξη επέρχεται ως υποπροϊόν της εξερεύνησης νέων διαδρομών και νέων σχέσεων, παρά με τις συνεχείς και εξαντλητικές αντιπαραθέσεις με τις παλιές. Οι γονείς που γερνάνε,έχουν πολύ έντονα την επίγνωση του χρόνου που περνάει. Βλέποντας τα παιδιά τους να έρχονται στο δικό τους χρόνο, βλέπουν ταυτόχρονα και τη δική τους επικείμενη πτώση- και η σύγκρουση με τα παιδιά τούς απομυζά κάθε δύναμη, σε μια περίοδο όπου δεν μπορούν πλέον να έχουν τη ζωή δεδομένη.
Οι ενήλικοι που διακόπτουν τη σχέση τους με τους γονείς τους, ανεξάρτητα από τα αίτια ή την αναγκαιότητα, καταδικάζουν τον εαυτό τους και τους γονείς
τους να ζουν σ’ ένα επώδυνο κενό. Η απόσταση μεταξύ γονιών και παιδιών, όταν υπάρχουν ακόμη άλυτα ζητήματα, προκαλεί μια ισχυρή, ανεκδήλωτη τάση για κατάθλιψη.
.
