Αν η ζωή μας καθορίζεται από φόβο
Εάν νομίζουμε πως ο θάνατος μας παραμονεύει, τότε βιώνουμε έλλειψη αντί για αφθονία και το ποτήρι μας είναι συνεχώς μισοάδειο. Αν η ζωή μας καθορίζεται από φόβο, πιστεύουμε πράγματα όπως: «Πρέπει να φροντίσω για μένα και τους δικούς μου. Κανείς άλλος δεν πρόκειται να το κάνει.» Χάνουμε την πίστη και την εμπιστοσύνη μας στο γεγονός πως το Πνεύμα θα φροντίσει για εμάς. Απομακρυνόμαστε από τους άλλους, από τον εαυτό μας και από κάθε τι ιερό και πιστεύουμε πως είμαστε εντελώς μόνοι. Ξεχνάμε ποιοι απίστευτοι πόροι βρίσκονται στη διάθεση μας όταν είμαστε σε επαφή με το θεϊκό. Καθώς επιτρέπουμε να πιανόμαστε αιχμάλωτοι των σκέψεων μας – ζούμε ή μόνο στο παρελθόν, ευχόμενοι να είχαν εξελιχθεί αλλιώς τα πράγματα ή εστιαζόμενοι στο μέλλον που ποθούμε να ελέγξουμε. Δε ζούμε ποτέ πλήρως στο Εδώ και Τώρα. Αυτό μας μετατρέπει σε ζωντανούς νεκρούς.
Ο σωματικός θάνατος
Ο σωματικός θάνατος είναι αναπόφευκτος, μολονότι οι Λάικα πιστεύουν πως μπορούμε να επηρεάσουμε τις συνθήκες που τον αφορούν και να ορίσουμε ακόμη και το πώς ή πού θα πεθάνουμε. Τον πνευματικό θάνατο ωστόσο, που μας μετατρέπει σε ζωντανούς νεκρούς, μπορούμε και πρέπει να τον εμποδίσουμε, διότι αυτού του είδους ο «θάνατος εν ζωή» μειώνει το φως μας και εμποδίζει την ικανότητα του DΝΑ μας να επιδιορθώνει το σώμα, με αποτέλεσμα κάποια στιγμή να νοσούμε από κάποια ψυχολογική ή σωματική ασθένεια. Θεωρούμε πως ο θάνατος έχει πολλές αιτίες, όμως οι Λάικα (αυτόχθονες της νοτιάς Αμερικής) γνωρίζουν μονάχα έναν – το σκοτάδι του φόβου που φωλιάζει στα κύτταρα και τους ιστούς μας.
Η πρόκληση
Έτσι η πρόκληση είναι να αφήσεις το φόβο και να αποφασίσεις υπέρ της αγάπης. Για το σκοπό αυτό πρέπει να σταθείς μπροστά στον προκαθορισμένο για σένα θάνατο σε ενεργειακό και όχι υλικό επίπεδο. Θα πρέπει να δεις το θάνατο σαν μια ιερή μετάβαση και όχι σαν μια καταστροφή στα επείγοντα. Μπορείς να τον βιώσεις και να τον αφήσεις και τότε θα πάψει να σε ακολουθεί. Στο τέλος αυτού του κεφαλαίου θα μάθεις τις ασκήσεις της αφοβίας, της μη-δράσης, της βεβαιότητας και της μη μάχης, ώστε να μπορείς να είσαι εντελώς ζωντανός και να μη σε παραμονεύει ποτέ πια ο θάνατος
