Στην ψυχοδυναμική σκέψη, και ιδιαίτερα στο αντικειμενοτρόπο παράδειγμα, το βρέφος δεν γεννιέται μόνο με βιολογικές ανάγκες, αλλά με μια θεμελιώδη ανάγκη για σχέση. Πρόκειται για μια υπαρξιακή πείνα: την ανάγκη να κρατηθεί, να γίνει αντιληπτό, να βιωθεί ως επιθυμητό από έναν Άλλον που αντέχει και ανταποκρίνεται.
Όταν μιλάμε για «πεινασμένα μωρά», δεν αναφερόμαστε απλώς στην έλλειψη τροφής, αλλά κυρίως στη στέρηση συναισθηματικής θρέψης και στη διάρρηξη της πρώιμης σχέσης με το αντικείμενο. Η πείνα αυτή δεν αφορά μόνο τη βρεφική ηλικία· επιβιώνει ως ψυχικό ίχνος, ως ασύνδετο κομμάτι του εαυτού που συνεχίζει να περιμένει.
Τα πεινασμένα μωρά δεν είναι μόνο βρέφη. Είναι οι ανάγκες που δεν αναγνωρίστηκαν, τα βλέμματα που δεν συναντήθηκαν, τα «είμαι εδώ» που δεν ειπώθηκαν ποτέ. Είναι κομμάτια του εαυτού που κλαίνε σιωπηλά μέσα στο σώμα και ζητούν σχέση, όχι λύση· παρουσία, όχι διόρθωση.