Το πληγωμένο εγώ μέσα στις σχέσεις
Όποια κι αν είναι η προέλευση του αγώνα για την επικράτηση, είτε έχει τις ρίζες του στην προσωπικότητα, είτε στο οικογενειακό ιστορικό, ή στον πολιτισμό, βλέπουμε μερικές φορές καταστάσεις στις οποίες το ζευγάρι φαίνεται να είναι κολλημένο εκεί που βρίσκεται. Όταν ο αγώνας αυτός συνεχίζεται για μια μακρά περίοδο, τείνει να παίρνει όλο και περισσότερο λανθάνουσες διαστάσεις. Μπορεί ακόμα και να εξελιχθεί σε έναν «πόλεμο πείσματος»
Τι είναι το πείσμα;
Το πείσμα είναι η αποκορύφωση της παθητικής επιθετικότητας. Κάνουμε στους άλλους ότι μας έχουν κάνει εμάς .Ανταποδίδουμε στα ίσα. Έχουμε πάντα την τελευταία λέξη. Το πείσμα αναβλύζει από τα βάθη της πιο ποταπής, της πιο εγωιστικής και ανταγωνιστικής πλευράς της ανθρώπινης φύσης. Είναι ένα όπλο που θα μπορούσε να είναι απαραίτητο, αν η ζωή ήταν μια ζούγκλα – που δεν είναι, εκτός κι αν τη μεταχειριζόμαστε εμείς ως τέτοια. Τα πληγωμένα κομμάτια της προσωπικότητάς μας ασκούν πίεση για έκφραση. Κι όσο περισσότερο προσπαθούμε να τα κρύψουμε, τόσο περισσότερο ανεξέλεγκτη είναι η δύναμή τους. Δεν μπορούμε, όμως, να «δώσουμε μια» και να ανοίξουμε το κουτί της Πανδώρας, αφού η σχέση πρέπει να ωριμάσει μέσα στην ικανότητά της να χειρίζεται τις συγκρούσεις πριν μπορέσει να χρησιμοποιήσει εποικοδομητικά αυτές τις δυνάμεις.
Η εκδικητική ή πεισματάρικη συμπεριφορά μπορεί να χρησιμεύσει σαν δείκτης της υποβόσκουσας σύγκρουσης μεταξύ δυο ανθρώπων. Μπορεί να αρνηθούν την ύπαρξή της ή να την αντιμετωπίσουν, ανάλογα με το βαθμό δέσμευσης και την ικανότητά τους να χειρίζονται τις συγκρούσεις. Μερικές φορές η πεισματάρικη συμπεριφορά μπορεί να γίνει αντιληπτή μόνον από τον έναν ή και από τους δυο αλλά, να μην μπορεί να αντιμετωπιστεί παρά σε μεταγενέστερο χρόνο, όταν η σχέση θα έχει αναπτύξει πιο υπεύθυνους τρόπους επικοινωνίας, αντίληψης των καταστάσεων και επίλυσης διαφορών.
