Ακολουθώντας τις επιταγές της πατριαρχικής κοινωνίας, οι μητέρες μας ήσαν γυναίκες του καθήκοντος και των αρχών, επιβάλλοντας το πνεύμα της σοβαρότητας στην οικογένεια. Με το να περιορίζονται στις δουλειές του σπιτιού και στην ανατροφή των παιδιών, έχαναν γρήγορα την αίσθηση του παιχνιδιού και της ευχαρίστησης. Οι προσωπικές τους επιθυμίες καταπνίγονταν μέσα στην πικρία, καθώς οι σύζυγοί τους τις παραμελούσαν. Κοιτάζοντας τη ζωή μέσα απ’ αυτό το μικροσκόπιο, πολλές απ’ αυτές τις γυναίκες κατέληξαν να έχουν άσχημη άποψη για τους άντρες με τους οποίους μοιράζονταν τη ζωή τους.
Έτσι, οι νέες γυναίκες μαθαίνουν να ελέγχουν το σύντροφό τους με τον τρόπο που είδαν τη μητέρα τους να εξουσιάζει το σύζυγό της. Με τα λόγια, με το σεξ, με τα παράπονα, τους αναστεναγμούς και τις ταπεινώσεις προσπαθούν να «εκπαιδεύσουν» το σύντροφό τους στη σχέση, θεωρώντας συχνά ως αυθεντικούς διαλόγους τους μεγάλους μονολόγους τους για τη ζωή του ζευγαριού.

 

Στην πραγματικότητα πολλές γυναίκες δεν αντιλαμβάνονται πόσο καταπιεστικές μπορούν να γίνουν ελέγχοντας μ’ αυτό τον τρόπο το σύντροφό τους, γιατί στα ζευγάρια των προηγούμενων γενεών αυτός ο λεπτός εξαναγκασμός ονομαζόταν «αγάπη». Έτσι ο γυναικείος δεσποτισμός συχνά παρέμενε ασυνείδητος. Όταν πρόκειται για την ανατροφή των παιδιών και τη στενή ερωτική σχέση, οι γυναίκες πιστεύουν ειλικρινά ότι γνωρίζουν τι είναι το καλύτερο για όλους. Αλλά
όταν μια γυναίκα επιβάλλεται ως η μόνη στη σχέση που είναι ειδική επί συναισθηματικών θεμάτων, είναι μοιραίο να έχει δίπλα της, παρά τη θέλησή της, έναν σιωπηλό και κλειστό άντρα όπως ο πατέρας της. Το ιδανικό του ζευγαριού που πρεσβεύει τότε, στην υπηρεσία του οποίου, κατά την άποψή της, θα έπρεπε να ταχθούν όλοι οι άντρες, ασκεί μια πραγματική τυραννία, που συνθλίβει αντί να ενώνει.

 

Πολλές γυναίκες κρίνουν ότι αυτός ο εξαναγκασμός είναι θεμιτός μπροστά στην ανευθυνότητα των άντρων και στην καταπίεση που υφίστανται απ’ αυτούς. Ίσως. Κι όμως, στο κοινωνικό επίπεδο, αυτό διαιωνίζει έναν πραγματικό πόλεμο για την εξουσία ανάμεσα στον άντρα και στη γυναίκα στους κόλπους της προσωπικής τους ζωής. Αυτή η συμπεριφορά κρύβει μια οργή και μια περιφρόνηση προς τους άντρες που υποβόσκει εδώ και αιώνες. Όχι μόνο δεν οδηγεί στην ισότητα, αλλά υπονομεύει το ζευγάρι εν αγνοία του. Αυτή η καταπίεση επενεργεί πάνω στο αντρικό άγχος του ευνουχισμού, κάνοντας τον άντρα να επαναστατήσει ή να αποδεχτεί τη θέση του παιδιού που του προτείνεται. Έτσι όμως δε γίνεται τίποτα, αφού, αν τελικά ο άντρας υποκύψει, χάνει το σεβασμό της συντρόφου του, ενώ, αν επαναστατήσει, οδηγεί το ζευγάρι σε έριδες που δεν έχουν τελειωμό.

 

Η γυναίκα που κάνει το σύζυγό της παιδί αναπόφευκτα θα βρεθεί πλάι σε έναν άντρα που μοιάζει με τον πατέρα της, τον οποίο η ίδια αποκήρυσσε όταν ήταν νέα, έναν άντρα μαλθακό, χωρίς ισχύ, που κάθε άλλο παρά της εμπνέει θαυμασμό. Κατά συνέπεια δε θα μπορέσει ποτέ να νιώσει ολοκληρωμένη δίπλα του. Θα θεωρεί τότε το δικό της δόσιμο σαν εκμετάλλευση και δουλεία.

 

 

 

απόσπασμα από το βιβλίο: Υπάρχει ευτυχισμένος ερωτάς? εκδόσεις κέδρος 

Σχόλια

Close Menu